30% udziału masowego w gotowym materiale).
Ograniczenie porowatości stwardniałego kompozytu uzyskuje się poprzez redukcję wymiarów ziaren wypełniacza oraz zastosowanie silnie rozdrobnionego spoiwa cementowego, co zmniejsza ilość wolnych przestrzeni w mieszaninie, poprawia odporność korozyjną i chroni zbrojenie strukturalne przed niszczeniem. Osiągnięcie odpowiedniej wytrzymałości kompozytów mineralnych wymaga użycia spoiw o wysokich parametrach, obniżenia wskaźnika wodno-spoiwowego oraz szczelnego wypełnienia przestrzeni międzyziarnowych drobnym, aktywnym wypełniaczem w celu maksymalizacji jednorodności tworzywa.
Zastosowanie aktywnego chemicznie kruszywa o rozwiniętej powierzchni (np. klinkieru portlandzkiego) przyspiesza początkowy przyrost cech wytrzymałościowych kompozytu mineralnego, choć w dłuższym okresie parametry te mogą ustępować kompozytom na bazie piasku kwarcowego. Zastąpienie części cementu portlandzkiego zmielonym żużlem wielkopiecowym modyfikuje mikrostrukturę, przynosząc korzyści ekonomiczne i ekologiczne oraz sprzyjając podniesieniu wytrzymałości na zginanie podczas długiego dojrzewania.