thumb|right|Marcin Luter O wolności chrześcijańskiej (łac. De libertate christiana) – traktat teologiczny Marcina Lutra z 1520 roku.

Luter wyraża w swym dziele pogląd, że człowiek usprawiedliwiony przez Boga nie podlega już dłużej niewoli Prawa; jednocześnie wiara sprawia, że staje się sługą Boga i bliźnich.

Treść dzieła

Na początku Luter stawia dwie pozornie sprzeczne tezy:

1. Chrześcijanin jest całkowicie wolnym panem wszystkich rzeczy, nikomu nie podległym. 2. Chrześcijanin jest najuleglejszym sługą wszystkich rzeczy i wszystkim podległy.

Podstawą do takiego twierdzenia jest dla Lutra fragment 1. Listu do Koryntian (9,19): "Tak więc będąc wolny wobec wszystkich, samego siebie uczyniłem niewolnikiem wszystkich".

Luter uważa, że Pismo Święte składa się zasadniczo z dwóch części: przykazań i obietnicy. Pierwsza ma na celu uświadomienie człowiekowi jego grzeszności;