Justynian II (gr. Ιουστινιανός Β΄, łac. Iustinianus II). Przydomek Rhinothmetos oznacza „Obciętonosy” (Justyniana II faktycznie poddano rhinokopi, czyli obcięciu nosa). Żył w latach ok. 669–711. Starszy syn cesarza Konstantyna IV i jego żony Anastazji. Wiosną 685 roku został mianowany współcesarzem przez ojca, jednakże razem rządzili jedynie do września tego samego roku. Samodzielnie władał cesarstwem w latach 685–695 i 705–711P. Krupczyński [w:] Encyklopedia kultury bizantyńskiej, Warszawa 2002, s. 250-251..
Pierwszy okres panowania Za jego rządów dokonano formalnej unifikacji urzędu konsula i cesarza, czyniąc z tego ostatniego głowę państwa nie tylko de facto ale także de iure. Był niepopularny w Konstantynopolu, wprowadził rządy terroru. Pomyślnie walczył z Bułgarami i Słowianami. Początkowo utrzymywał pokojowe stosunki z Arabami, dzięki czemu udało mu się odzyskać Armenię, którą ponownie utracił. Prowadził zakrojoną na szeroką skalę działalność kolonizacyjną. W zamian za korzystny układ z Saracenami zgodził się przyjąć i osiedlić w cesarstwie chrześcijańskich górali – MardaitówMakrypoulias, Christos G. (2005), Mardaites in Asia Minor, Encyclopedia of the Hellenic World - Asia Minor, którzy wcześniej prowadzili partyzancką walkę z niewiernymi w okupowanej Syrii.