Granicę południową wyznacza dolina Wagu od Rużomberku po ujście Orawy – poza nią rozciąga się właściwy zrąb Wielkiej Fatry.
Szypska Fatra dzieli się dość wyraźnie na trzy mniejsze części. Najbardziej na zachodzie, wprost w widłach Wagu i Orawy, leży masyw Šípu. Najwyższym szczytem masywu jest w nim Šíp. Na południowy wschód, oddzielony od niego Škútovą doliną i przełęczą Žaškovské sedlo, leży masyw Ostrégo (1067 m), w którym wyróżniają się jeszcze Havran (915 m) i Hrdoš (917 m). Komjatnianská dolina oddziela go od położonego najbardziej na wschód i południe masywu Kečky (1139 m) i Radičiná (1127 m). Najbardziej na południe wysuniętym i nieco wydzielającym się członem tej ostatniej jednostki jest zwalisty masyw Čebraťu (1054 m) nad Rużomberkiem.
Geologia i morfologia Najwyższe szczyty tej jednostki sięgają wysokości 1050–1170 m n.p.m. Ich niższe partie i rozdzielające je doliny zbudowane są z pochodzących z dolnej i środkowej kredy, stosunkowo miękkich, marglistych wapieni, margli i marglistych łupków, zaliczanych do płaszczowiny kriżniańskiej. Partie szczytowe najwyższych wzniesień tworzą natomiast wielkie kry ciemnoszarych lub czarnych, żyłkowanych wapieni i szarych dolomitów triasowych (tzw. „choczańskich”), zaliczanych już do płaszczowiny choczańskiej.