thumb|250px|Dolna część Dolinki Lodowej. Z prawej strony widoczna Żółta Ściana thumb|250px|Górna część dolinki pod Lodową Przełęczą
Dolinka Lodowa (słow. Dolinka pod Sedielkom, niem. Sattelpasstälchen, Blauseetälchen, węg. Kisnyereg-hágó-völgy) – górna, prawa odnoga Doliny Małej Zimnej Wody w słowackich Tatrach Wysokich. Jej nazwa pochodzi od tego, że latem długo zalega w niej śnieg i lód. Otaczają ją od północy i zachodu Lodowa Kopa, Lodowy Szczyt, Mały Lodowy Szczyt i Żółty Szczyt. Od Doliny Małej Zimnej Wody oddzielona jest niższą Lodową Granią z Pięciostawiańską Kopą. Górą dolinka podchodzi pod Lodową Przełęcz, w dół ciągnie się do Żółtej Ściany.
Dolinka ma powierzchnię 0,5 km² i jest wąska i długa. Jest to kamienne pustkowie, gdzieniegdzie tylko skąpo porośnięte kępkami trawy i roślinnością alpejską. W jej górnej części znajduje się cyrk lodowcowy, a w nim Lodowy Stawek, najwyżej położone stałe tatrzańskie jeziorko (2157 m n.p.m.). Z powodu dużej wysokości i zacienienia śnieg w dolinie długo zalega. Latem 1854 r. wędrujący tędy Feliks Berdau zastał dolinkę całkiem jeszcze pokrytą śniegiem. W 1878 r. Tytus Chałubiński zwiedzający ją wraz z towarzyszami (m.in. byli przewodnicy Szymon Tatar i Wojciech Roj) pobłądzili tutaj we mgle.