Od 1648 do 1705 ranga feldmarschalleutnanta (fältmarskalklöjtnant) istniała także w Szwecji – ostatnim jej posiadaczem był , syn Jacoba Pontussona.
W wojskach Świętego Cesarstwa stopień istniał do 1806, w armii Austro-Węgier do 1918. Pierwszym habsburskim oficerem noszącym stopień feldmarschalleutnanta był (1582–1638), a ostatnim mianowanym Wilhelm Bankowski von Frugnoni (1867–1932). Armia pierwszej Republiki Austriackiej miała trzynastu posiadaczy tego stopnia.
Feldmarschalleutnant nie otrzymywał przy nominacji głównego atrybutu rangi marszałkowskiej – laski marszałkowskiej (której polską odmianą jest buława), ale miał prawo do tytułu ekscelencja. Wyższą rangą od feldmarschalleutnanta był w armii austro-węgierskiej generał odpowiedniego rodzaju broni: piechoty (General der Infanterie), kawalerii (General der Kavallerie) lub artylerii (Feldzeugmeister).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Stopnie wojskowe w siłach zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej Kategoria:Stopnie generalskie i admiralskie