Montmorency wsławił się swoim udziałem w wojnie z roku 1562. Gdy dowodzona przez niego konnica została rozgromiona w bitwie pod Dreux, dostał się on do niewoli przywódcy hugenotów, Ludwika I Burbon-Condé. Żołnierze Montmorency'ego ostatecznie zwyciężyli batalię. Jak się później okazało, była to jedna z najkrwawszych bitew w całym XVI wieku. Montmorency uczestniczył później w rokowaniach pokojowych, których uwieńczeniem był traktat w Amboise (19 marca 1563 r.)
W roku 1567 hugenoci szantażowali króla, by zgodził się na renegocjację warunków traktatu. W dniu 10 listopada 1567 r. Montmorency poprowadził do walki przeciw nim armię królewską. Podczas zwycięskiej dla katolików bitwy pod Saint-Denis, odniósł śmiertelną ranę. Zmarł dwa dni później w Paryżu.
Potomstwo Anne de Montmorency był żonaty z Magdaleną Sabaudzką (1510–1586?), córką René Sabaudzkiego i Anny Lascaris, miał dwanaścioro dzieci: Franciszka (1530-1579), który odziedziczył po ojcu tytuł księcia Montmorency Henryka (1534-1614), który został księciem Montmorency po śmierci starszego brata Karola (1537-1612), księcia Damville i para Francji Gabriela, barona Montbéron Wilhelma (zm. 1593), pana Thoré Eléonorę (zm.