Antonio Rinaldi (ur. 1710 w Trydencie, zm. 10 kwietnia 1794 w Rzymie) – włoski architekt, przez większość swojej kariery artystycznej pracował w Rosji. Jego nauczycielem był Luigi Vanvitelli.
Życiorys W roku 1751 w czasie podróży do Anglii Rinaldi otrzymał wezwanie od rosyjskiego hetmana, Cyryla Razumowskiego, który życzył sobie wyporządzenia swojej posiadłości na Ukrainie. Do wczesnego okresu twórczości Rinaldiego należą: cerkiew pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego w Poczepie nieopodal Briańska oraz cerkiew pw. św. Katarzyny w Jamburgu (obecnie Kingisepp) niedaleko Petersburga. Rinaldi zaprojektował typową dla architektury prawosławnej bryłę budynku, zwieńczoną kopułą, przemycając do projektu elementy włoskiego stylu późnego baroku.
Pierwszym świeckim zleceniem Rinaldiego w Rosji był dwór kanclerza Michaiła Iłłarionowicza Woroncowa w Nowoznamience. W roku 1754 otrzymał on posadę nadwornego architekta pary książęcej, która później zasiadła na tronie Rosji jako cesarz Piotr III i cesarzowa Katarzyna II. Posiadali oni rezydencję w Oranienbaum. W miasteczku tym Rinaldi wykonał swoje najsłynniejsze barokowe projekty: pałac Piotra III (1758–60), okazale urządzony Pałac Chiński (1762–68) oraz Pawilon do Jazdy na Lodzie (1762–74).