Feder uczestniczył w zorganizowanym przez Hitlera puczu monachijskim. Po aresztowaniu Hitlera, Feder pozostał na wolności i utrzymał się w gronie przywódców partii. W wyniku wyborów do Reichstagu, przeprowadzonych w roku 1924, zdobył miejsce w parlamencie. Feder utrzymał mandat poselski do roku 1936. W międzyczasie opowiadał się za zamrożeniem stóp procentowych oraz wywłaszczeniem obywateli pochodzenia żydowskiego. Feder ugruntował swoje stanowisko przedstawiciela antykapitalistycznego skrzydła partii nazistowskiej. Na przestrzeni lat 20. i 30. XX wieku opublikował kilka referatów, m.in.: „Narodowe i społeczne podstawy państwa niemieckiego” (1920), „Program polityczny NSDAP i światopogląd, na którym jest on oparty” („Das Programm der NSDAP und seine weltanschaulichen Grundlagen”, 1927) oraz „Czego pragnie Adolf Hitler” („Was will Adolf Hitler”, 1931).
Poglądy na sprawy finansowe i ekonomiczne wyrażane przez partię nazistowską, w początkowym okresie jej działalności, były dziełem Gottfrieda Federa. Jednak gdy w roku 1931 został on przewodniczącym partyjnej rady gospodarczej, poprzez swoje antykapitalistyczne poglądy doprowadził do wycofania się największych niemieckich przemysłowców z finansowania NSDAP.