W czasie pełnienia funkcji ministra, książę zdobył wprawę w handlu zagranicznym i zainteresował się kulturą chińską. Architektura chińska wywarła wpływ na wygląd świątyń, które wznoszono w czasie jego rządów.
Sukcesja Gdy Dżessadabodindra troszczył się o sprawy handlowe, jego przyrodni brat, książę Mongkut, prowadził wojnę religijną. Został mnichem buddyjskim w roku 1824. W tym samym roku zmarł król Buddha Loetla Nabhalai, nie zostawiwszy wytycznych odnośnie do sukcesji tronu. Zgodnie z tradycją, insygnia królewskie powinien otrzymać syn królowej, czyli książę Mongkut. Jednak kolegium szlacheckie doszło do wniosku, że odpowiedniejszym kandydatem jest książę Dżessadabodindra, bardziej doświadczony w kontaktach z sąsiednimi państwami.
Dżessadabodindra przyjął namaszczenie na monarchę. Jego koronacja odbyła się w roku 1824. Jego matce, Riam, przyznano honorowy tytuł Księżnej Matki Srisuralai. Tymczasem książę Mongkut zdecydował się poświęcić swoje życie stanowi duchownemu i nie mieszać się w sprawy polityczne.