thumb|Symboliczna tabliczka na cmentarzu w Krośnie Ernest Buchta (ur. 24 września 1897 w Dąbrowie, zm. 27 września 1944 w Oflagu VI B Dössel) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 24 września 1897 roku w Dąbrowie, pow. frysztackim, na Śląsku Cieszyńskim w ewangelickiej rodzinie Jana i Joanny z Tomanów. W 1909 roku rozpoczął naukę w ośmioklasowym Realnym Gimnazjum w Orłowej, w trakcie której, wiosną 1912 roku wstąpił do organizacji skautowej, a w kwietniu 1913 roku do drużyny strzeleckiej. Po wybuchu I wojny światowej od 6 sierpnia do 5 października 1914 roku ochotniczo służył w tzw. Śląskim Batalionie Legionów Polskich, na stanowisku podoficera instrukcyjnego. 1 sierpnia 1916 roku został powołany do służby w armii austro-węgierskiej z przydziałem do Kadry Zapasowej 20. Pułku Piechoty. Od 1 października do 9 grudnia 1916 roku przebywał w c.k. Oficerskiej Szkole Rezerwy w Opawie. W 1917 roku kontynuował w trybie indywidualnym naukę oraz zdał egzamin dojrzałości w Realnym Gimnazjum w Orłowej. Następnie z własnym pułkiem walczył na frontach austriacko-rosyjskim na Bukowinie, później austriacko-włoskim. 19 sierpnia 1917 roku dostał się do niewoli włoskiej, w której przebywał do maja 1918.