Z dniem 4 stycznia 1932 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1931/1933. Z dniem 1 października 1933 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. 7 czerwca 1934 roku został przeniesiony do dowództwa 10 Dywizji Piechoty w Łodzi, w którym zastąpił kapitana Antoniego Barana na stanowisku oficera sztabu. 27 czerwca 1935 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 56. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 22 października 1935 do 7 grudnia 1938 roku pełnił służbę na stanowisku szefa sztabu 10 DP. Następnie został przeniesiony do 58 pułku piechoty w Poznaniu w celu odbycia stażu liniowego.
W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył na stanowisku szefa Oddziału IV Sztabu Armii „Modlin”. Wzięty do niewoli, pięć lat spędził w niemieckich obozach jenieckich. Początkowo trafił do Stalagu IX A Ziegenhain (nr jeniecki 876), następnie kolejno do: Oflagu IX B Weilburg, Oflagu XI A Osterode, Oflagu X C Lübeck i Oflagu VI B Dössel (nr jeniecki 876/IX A), gdzie pomagał w przygotowywaniu ucieczek.