Z powodu kataklizmu oraz rebelii wenezuelskich llaneros, pierwsza Republika Wenezueli upadła. Drugą republikę ogłoszono 7 sierpnia 1831 r. Przetrwała ona zaledwie kilka miesięcy.
24 grudnia 1813 r. Luisa Caceres spotkała się z generałem Juanem Baptistą Arismendi, potomkiem sławnego rodu Arismendi. Generał był zafascynowany prezencją i inteligencją dziewczyny. 6 marca 1814 r. żołnierze rojalisty Francisca Rosete zaatakowali gminę Ocumare, zabijając jej ojca, który udał się tam w odwiedziny do swojego przyjaciela, Juana Jose Toro. Juan Bautista Arismendi zorganizował wyprawę do Ocumare w celu odbicia zakładników. Felix, brat Luisy, przyłączył się do jego oddziału, jednak w trakcie akcji został pojmany i rozstrzelany w kolejnych dniach. Przeciwnik rewolucji, José Tomás Boves rozkazał wojskom secejsonistycznym opuścić Plaza de Caracas. Operacją wycofania wojsk dowodzili Simón Bolívar oraz José Félix Ribas. Rodzina Caceres zdecydowała się wyemigrować na Wyspę Małgorzaty (Isla Margarita), gdzie Arismendi zapewnił im bezpieczeństwo. Podczas podróży zmarły cztery ciotki Luizy. Na miejsce dotarła ona, wraz z matką i bratem. Emigranci prześlizgnęli się przez miasta Barcelona i Cumaná, opanowane przez oddziały Bovesa.