Po zabiegu pozostaje gładka warstwa skóry pokrywająca pochwę i resztę rejonu łonowego. Poprzez włożenie gałęzi lub podobnego przedmiotu przed zagojeniem się rany, zostaje utworzony mały otwór służący do przepuszczenia moczu i krwi menstruacyjnej. Nogi są wiązane ze sobą na okres od dwóch do czterech tygodni, aby umożliwić gojenie.
Rozerwanie blizny po operacji następuje podczas pierwszego stosunku seksualnego (w Sudanie niepowodzenie rozerwania źle świadczy o potencji mężczyzny) lub jeśli nie jest to możliwe, przed pierwszym stosunkiem dokonuje się rozcięcia tkanki przy pomocy małego noża. Czasem dochodzi do zapłodnienia mimo zachowania ciągłości blizny i wówczas jest ona przecinana chirurgicznie, by umożliwić poród, lub dokonuje się nacięcia krocza, które zwykle nie byłoby potrzebne. Notowano przypadki takiego przerośnięcia blizny keloidem, że dochodziło do złamania ostrza skalpela.
Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w art. 38 zobowiązuje strony do zakazu infibulacji i podobnych zabiegów oraz nakłaniania bądź zmuszania do nich.