W pozostałych turniejach zaliczanych do Wielkiego Szlema Lall najlepszy wynik zanotował w swoim jedynym starcie w mistrzostwach Australii w 1962 roku, kiedy także doszedł do 1/16 finału, a przegrał Johnem Newcombe'em. Był również w 3 rundzie French Open w 1969 roku, gdzie uległ Stanowi Smithowi. W mistrzostwach USA Lall kilka razy przegrywał w 2 rundzie, m.in. w 1964 roku, kiedy jego pogromcą okazał się Chuck McKinley. W innych rozgrywkach turniejowych, mniej prestiżowych niż wielkoszlemowe, Lallowi udało się pokonać m.in. wymienionych wyżej Roda Lavera i Manuela Santanę, co należy uznać za najbardziej wartościowe indywidualne zwycięstwa w jego karierze.
Lall należał do pokolenia graczy, których kariera przypadła na schyłek podziału tenisa na amatorski i zawodowy oraz początek ery open, znoszącej ten podział. W zawodowych rozgrywkach uczestniczył do połowy lat 70., w październiku 1973 roku figurując na 105. miejscu rankingu światowego gry pojedynczej. Ze względu na zaawansowany jak na sportowca wiek, w tym czasie nie odnosił już wielkich sukcesów, ale miał na koncie pojedyncze wygrane nad takimi graczami jak Roscoe Tanner (Kopenhaga 1973) czy Mark Cox (Houston 1973).