Pas ziemi między tymi dwiema krainami – Ziemia lubuska – została utracona przez Bolesława Rogatkę na rzecz Brandenburgii w 1250 roku na poczet spłaty jego długów wobec najemnych rycerzy. Książęta piastowscy przyjęli język niemiecki i niemieckie zwyczaje, a terytorium Nowej Marchii ustaliło zachodnią granicę Wielkopolski.
Od czasów Kazimierza Wielkiego granica z Rzeszą Niemiecką nie zmieniała się w większym stopniu do 1772 roku, tj. do czasu rozbiorów.
Granice I Rzeczypospolitej z okresu XVIII wieku były punktem wyjścia dla ustalenia granicy polsko-niemieckiej po I wojnie światowej, z wyjątkiem zamieszkanych przez Polaków terenów Górnego Śląska oraz Warmii i Mazur, gdzie przeprowadzono plebiscyty.
Granica polsko-niemiecka w okresie międzywojennym Granica po I wojnie światowej została ukształtowana w na podstawie: działań zbrojnych powstania wielkopolskiego i powstań śląskich; plebiscytów, które odbyły się na Górnym Śląsku i w Prusach Wschodnich; arbitrażu państw Ententy.