aż do śmierci Veroniki Lueken w roku 1995, wszystkie wizje Veroniki Lueken rejestrował za pomocą mikrofonu Michael Mangan.
Obojętni na oficjalne odrzucenie autentyczności objawień przez Kościół, Lueken i jej zwolennicy zaczęli spotykać się na wysepce ulicznej w pobliżu miejsca objawień z lat 1974/75. Później uzgodnili, że miejscem zgromadzeń będzie park Flushing Meadows. Nabożeństwa różańcowe oraz godzinki odbywają się tam do dziś.
Veronica Lueken, wraz ze swoimi współwyznawcami, założyła Towarzystwo Najświętszej Panny Różańcowej, które przetrwało jej śmierć w roku 1995. Na czele organizacji stanęli: Veronica Lueken (jako prezes), jej mąż Arthur (jako wiceprezes), Ann Ferguson (jako sekretarka) oraz Maurine Ferguson i Michael Mangan (jako członkowie rady). Równocześnie powołano do życia Stowarzyszenie Zakonne św. Michała, które organizowało nabożeństwa modlitewne i pomagało schorowanej, i starzejącej się Veronice Lueken w obowiązkach administracyjnych, a także w prowadzeniu korespondencji z przychylnymi środowiskami katolickimi w Stanach Zjednoczonych oraz poza ich granicami. Odkąd Lueken opisała swoje doświadczenia, odnotowano również inne objawienia maryjne w Lubbock w stanie Teksas (1988–1989) i w Conyers w Georgi (1989).