W tym czasie Pakistan wspierał zwolenników secesji Kaszmiru od Indii i uzyskał wsparcie polityczne Chin, wrogich wobec Indii.
W międzyczasie oba państwa starały się wzmocnić i rozbudować swoje siły zbrojne. Początkowo armie obu państw wywodziły się z podzielenia Brytyjskiej Armii Indii pod kątem wyznaniowym, w której Hindusi mieli przewagę 3:1. Indie miały przekazać Pakistanowi również część uzbrojenia, lecz w obliczu narastającego konfliktu, pod koniec 1947 zaprzestały jego przekazywania. Indie miały również przewagę w postaci pozostawienia na jej terytorium wszystkich fabryk zbrojeniowych, produkujących amunicję, broń strzelecką i artylerię. W 1954 roku Pakistan przystąpił do sojuszu wojskowego SEATO, co pociągnęło pomoc amerykańską w uzbrajaniu jego armii. W dziedzinie broni pancernej, Pakistan otrzymał nowe amerykańskie czołgi M47 Patton i M48 Patton (9 pułków), podczas gdy Indie miały mniejszą liczbę nowych brytyjskich Centurionów (4 pułki). Oprócz tego, oba państwa używały czołgów M4 Sherman z demobilu II wojny światowej i czołgów lekkich, a ogółem Pakistan miał 765 czołgów, a Indie 720. W dziedzinie artylerii polowej i górskiej Indie miały ponaddwukrotną przewagę liczebną, przy tym podstawowym działem była brytyjska haubicoarmata 25-funtowa (87,6 mm);