Armia indyjska powoli zdobywała przewagę w Kaszmirze, wypierając przeciwnika kosztem znacznych strat i przekraczając około 12 września linię demarkacyjną i zajmując miasto Mirpur
Do ciężkich walk, w tym pancernych z udziałem ponad 300 czołgów, dochodziło też w Pendżabie w rejonie Lahaur. Duże straty w czołgach ponieśli Pakistańczycy 10 września pod Asal Uttar, a następnie 14-15 września Indusi pod Chawindą. Po 15 września intensywność ataków z obu stron zmalała.
Działania morskie Indyjska marynarka wojenna, osłabiona przez skierowanie części okrętów z lotniskowcem „Vikrant” do remontu, działała asekuracyjnie. Większość sprawnych okrętów znajdowała się w chwili wybuchu wojny w portach na wschodnim wybrzeżu i dopiero po jej wybuchu pośpiesznie przerzucono okręty z krążownikiem „Mysore” – okrętem flagowym dowódcy marynarki wiceadmirała Samsona, do Bombaju na zachodnie wybrzeże, dokąd doszły 7 września. Podjęto mimo to decyzję nie zbliżać się na bliżej niż 320 km do Karaczi z uwagi na obawę przed pakistańskim lotnictwem. Również jednak pakistańska marynarka na ogół była pasywna i nie oddalała się na więcej niż 100 mil morskich od swojego brzegu. Jedynie pakistański okręt podwodny „Ghazi” został 3 września wysłany pod Bombaj.