Dobra wiara posiadacza polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu, że przysługuje mu takie prawo do władania rzeczą, jakie faktycznie wykonuje. W złej wierze znajduje się jednak nie tylko ten, który wie, że nie jest właścicielem – np. rzecz ruchoma znajduje się w posiadaniu złodzieja, ale również ten, który nie dołożył należytej staranności w sprawdzeniu, czy skutecznie nabywa własność – np. umowa przeniesienia własności nieruchomości nie została zawarta w formie aktu notarialnegoPor. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 r., III 108/91. lub ruchomość została nabyta od osoby niemającej zdolności do czynności prawnychPor. art. 14 k.c..
Posiadacz samoistny nie musi udowadniać swojej dobrej wiary, gdyż ustawodawca wprowadził domniemanie dobrej wiary (art. 7 k.c.). Domniemanie to musi obalić właściciel broniący swojej własności przed zasiedzeniem.
Do zasiedzenia prowadzi tylko posiadanie samoistne. Musi mieć charakter władania rzeczą albo zwierzęciem z zamiarem posiadania jej dla siebie (łac. ).