Arystyp z Cyreny (ok. 435-356 p.n.e.) – filozof grecki, założyciel szkoły cyrenaikówNowa encyklopedia powszechna PWN, Warszawa 1995, t. 1, s. 241. .
Był uczniem Sokratesa, a wcześniej zapoznał się także z poglądami ProtagorasaW. Tatarkiewicz, Historia filozofii, wyd. 9, Warszawa 1981, t. 1, s. 80. . Spośród uczniów Sokratesa zachował największą niezależność względem jego naukG. Reale, Historia filozofii starożytnej, wyd. 1 dodruk, Lublin 1994, t. 1, 415-416. . W swoich rozważaniach zbliżał się do sofistów. Upodabniał go do nich także wędrowny tryb życia i zwyczaj pobierania opłaty za naukę. W przeciwieństwie do Antystenesa i cyników cenił życie wygodne i światowe.
U podstaw poglądów Arystypa i cyrenaików leży przekonanie, że pożyteczne jest jedynie zgłębianie zagadnień praktycznych (mających zastosowanie dla ludzkiego życia), a nie teoretycznych (poznanie jako cel sam w sobie). Cyrenaicy uznawali zajmowanie się filozofią przyrody za bezcelowe, zarówno ze względu na jej brak praktycznej użyteczności, jak i ze względu na to, że obiektywna rzeczywistość nie jest według nich dostępna ludzkiemu poznaniu. Jedynym źródłem wiedzy o świecie jest subiektywne świadectwo zmysłów, ale pozwala ono wnioskować jedynie o naturze samych doznań, a nie o naturze rzeczy, które je wywołują, m.in.