Klemens Biniakowski (ur. 15 listopada 1902 w Nakle nad Notecią, zm. 6 marca 1985 tamże) – polski lekkoatleta, dwukrotny olimpijczyk.
Życiorys Urodził się 15 listopada 1902 w Nakle nad Notecią jako syn Kajetana i Stanisławy Tabatowskiej.
Specjalizował się w biegach krótkich, zwłaszcza w biegu na 400 m. Wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie w 1928 w biegu na 400 m i w sztafecie 4 x 400 m, ale odpadł w przedbiegach. Wystartował również na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 w sztafecie 4 x 400 m, ale także bez powodzenia. W Berlinie był chorążym polskiej reprezentacji olimpijskiej.
Czternaście razy ustanawiał rekordy Polski. Jako pierwszy Polak przebiegł 400 m poniżej 50 sekund (12 września 1931). Wystąpił w 21 meczach reprezentacji Polski (12 zwycięstw indywidualnych).
Zdobył 22 tytuły mistrza Polski: bieg na 200 metrów – 1930, 1932, 1933, 1934, 1935 bieg na 400 metrów – 1928, 1930, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935 sztafeta 4 x 100 m – 1931, 1935 sztafeta 4 x 400 m – 1931, 1932, 1933, 1934 (2 razyW 1934 rozegrano dwukrotnie mistrzostwa Polski w biegach sztafetowych.), 1935 sztafeta szwedzka – 1934 sztafeta olimpijska – 1934 Czterokrotnie był wicemistrzem Polski: bieg na 200 m – 1931 sztafeta 4 x 100 m – 1933, 1934 sztafeta 4 x 400 m – 1930 Zdobył brązowe medale w sztafecie 4 x 100 m w 1932 i