Już w 1923 r. skocznia narciarska Intervales została powiększona do rozmiaru K50, a w 1927 r. rozpoczęto prace modernizacyjne pod Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1932 za łączną kwotę około 35 000 USD. Najpierw postawiono nową, stalową wieżę najazdową o wysokości 20 metrów, a następnie w 1928 r. przedłużono ją o kolejne 3 metry. Ponadto zbudowano trybuny dla widzów wzdłuż zeskoku oraz wokół wybiegu skoczni K61, którą zaprojektował Godfrey Dewey. W zawodach olimpijskich w dniu 12 lutego 1932 roku około 10 000 widzów było świadkami potrójnego zwycięstwa Norwegów: Birger Ruud zdobył złoty medal przed Hansem Beckiem (który ustanowił rekord skoczni - 71,5 metra), oraz Kåre Walbergiem.
Duża skocznia została ponownie użyta bez większych zmian również na Mistrzostwach Świata w 1950 roku, gdzie Hans Bjørnstad zdobył tytuł mistrza świata w skokach narciarskich. Od połowy lat 50. XX wieku w Lake Placid odbywało się doroczne wydarzenie Kennedy Games, czasem z udziałem światowej klasy zawodników zagranicznych. Prawdopodobnie w 1965 r. skocznia została zmodernizowana jako K72, a w 1972 r. odbyła się tam Zimowa Uniwersjada.