Etyka nikomachejskaZapis tytułu według przekładu Danieli Gromskiej z 1956 roku, umieszczonego w opublikowanych przez PWN w 1996 roku Dziełach wszystkich Arystotelesa. W wielu polskich publikacjach można jednak znaleźć również zapis wielką literą – Etyka Nikomachejska. Taką ortografię stosował m.in. Tadeusz Sinko w Historii literatury greckiej (Warszawa 1959), a także wydawcy polskiego przekładu Historii filozofii starożytnej Giovanniego Realego (Lublin 1993). (gr. , Ēthiká Nikomácheia) – dzieło Arystotelesa, najpełniejsza wykładnia poglądów etycznych, stworzonego przez niego systemu filozoficznego.

W sposób systematyczny przedstawiono w niej to, co stanowi spełnienie istoty ludzkiej, co czyni człowieka szczęśliwym. Wychodząc z podstaw filozoficznych, wykazano prostą zależność między życiem cnotliwym a szczęśliwym. Arystoteles nakreślił w Etyce nikomachejskiej ścieżkę, którą powinni podążać wszyscy ludzie, jeśli chcą być szczęśliwiAlberto Ribera, IESE Business School. Marzec 2010.

W Corpus Aristotelicum obejmuje strony od 1094a do 1181a.