Gdy w styczniu 2004 roku dzięki niemieckiej mediacji doszło do przełomowej wymiany 450 libańskich więźniów w zamian za ciała trzech izraelskich żołnierzy oraz więzionego izraelskiego pułkownika, Izrael wyłączył z transakcji Samira Kuntara. Jego zwolnienie uzależniono od dostarczenia „konkretnych informacji na temat losu naszego nawigatora Rona Arada”. Gdy Hezbollah dostarczył informacje, Izrael orzekł, że są one nie wystarczające i odmówił uwolnienia Kuntara. Niektórzy stawiali później pytanie: „Czy warto było więzić Kuntara przez kilka dodatkowych lat, w zamian za uwikłanie się w drugą wojnę libańską?”. W ten sposób ukryta wojna pomiędzy Izraelem a Hezbollahem rozgrzewała się. W lipcu 2004 roku w Bejrucie został zamordowany lider Hezbollahu, Dżaleb Awali. Izrael stał się głównym podejrzanym. W odwecie snajper strzelający z libańskiej wioski Ajta asz-Szab zastrzelił dwóch izraelskich żołnierzy. Sekretarz generalny Hezbollahu Hasan Nasr Allah powiedział w styczniu 2005 roku, że w sprawie uwolnienia Kuntara i pozostałych libańskich więźniów „otwarte są wszystkie opcje”. Libański rząd zażądał wtedy, aby Izrael uwolnił wszystkich libańskich więźniów oraz zwrócił ciała zmarłych. Kolejnym palącym problemem były powtarzające się przypadki naruszania granicy izraelsko-libańskiej.