Spodziewano się, że Sokołowski doprowadzi do znacznej poprawy relacji między katolikami i grekokatolikami a wyznawcami prawosławia, ponieważ cieszył się ogólnym zaufaniem wśród Kozaków i pozostawał w dobrych stosunkach z metropolitą prawosławnym Piotrem Mohyłą. Sokołowski nie spełnił jednak pokładanych w nim nadziei.

W 1637 roku został wyznaczony senatorem rezydentemVolumina Legum, t. III, Petersburg 1859, s. 437.. W okresie rebelii kozackich w latach 1637–1638 przyczynił się do obrony Kijowa przed powstańcami. W 1641 roku otrzymał opactwo trzemeszeńskie. W sierpniu 1642 r. przewodniczył wraz z kasztelanem bracławskim Gabrielem Stępowskim komisji dla traktatów z Moskwą w sprawie granicy. Nieustępliwość komisarzy moskiewskich uniemożliwiła dojście do ugody, a w trakcie prowadzenia negocjacji doszło do ostrych spięć. Według relacji Albrychta Stanisława Radziwiłła Sokołowski nieomal dopuścił się rękoczynów wobec wysłanników Moskwy.

W 1644 r. po śmierci biskupa warmińskiego Jana Karola Konopackiego nie spełniły się nadzieje Aleksandra Sokołowskiego na objęcie zwolnionego beneficjum. Zmarł 9 maja 1645 w Trzemesznie.

Przypisy

Bibliografia Polski Słownik Biograficzny, tom 40, s.