Różnice: Znacznie dłuższa rama (większe wyprzedzenie widelca, tylne koło znacznie oddalone od pionowej rury ramy) wygięta w charakterystyczny sposób w okolicy korbowodu; Większa masa i mniejsza sztywność ramy (około 3,5 kg łącznie z widelcem); Cięższy osprzęt, głównie stalowy, sporadycznie stosowano elementy aluminiowe i z tworzywa sztucznego; Słaba jakość osprzętu – piasty (składające się z trzech części), występowanie korbowodów klinowych (podczas gdy w rowerach sportowych rozpowszechnione już były nowsze rozwiązania), wtłaczane miski suportu (zamiast wkręcanych); Zawsze w ramie występowały mocowania na błotniki; Standardowo wyposażony w bagażnik, błotniki, prądnicę, zestaw oświetleniowy, podpórkę, dzwonek; Rama gorzej wykończona (zamiast rurkowych poprzeczek na hamulec – blaszki); Brak długiego mostka; Brak możliwości zamontowania typowych szosowych hamulców (piccolo), stalowe hamulce szczękowe.
Określenie „rower turystyczny” straciło swe pierwotne znaczenie wraz z rozpowszechnieniem rowerów trekingowych, a wcześniej jeszcze górskich. Pomimo wykonania gorszego niż rowery szosowe, rower turystyczny cieszył się w swoim czasie uznaniem, gdyż oznaczał lepszą jakość w stosunku do popularnych, stosowanych w życiu codziennych rowerów (Wigry 3 itp.).