thumb|Władysław Bobiński w wieży czołgu podczas bitwy o Piedimonte Władysław Bobiński (ur. 4 lipca 1901 w Marianówce, zm. 18 lutego 1975 w Londynie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari, w 1964 r. mianowany generałem brygady przez gen. Władysława Andersa.
Życiorys Władysław Bobiński urodził się 4 lipca 1901 roku w Marianówce, w powiecie berdyczowskim, ówczesnej guberni kijowskiej.
Od października 1917 roku do maja 1918 roku służył ochotniczo w oddziałach jazdy III, a później II Korpusu Polskiego w Rosji oraz był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie. W latach 1918–1920 walczył jako podchorążyO kawalerii polskiej XX wieku s. 107 w szeregach 5 pułku ułanów zasławskich.
Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1921 roku, a na stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 października 1922 roku w korpusie oficerów jazdy. W latach 1921–1939 pełnił służbę w 15 pułku ułanów poznańskich w Poznaniu. 15 sierpnia 1923 ze stanowiska oficera ordynansowego dowódcy VII Brygady Jazdy został przydzielony do macierzystego pułku. 17 grudnia 1931 roku został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.