LALR).
Jeśli w gramatyce jest produkcja A → ω, to jeśli parser znajdzie się w stanie oznaczającym, że na wierzchołku stosu jest ciąg ω, a następny symbol na wejściu należy do FOLLOW(A), to dokona redukcji ω na A.
Problemem parserów SLR jest to, że wyznaczanie zbioru look-ahead jest zbyt uproszczone, ponieważ używa jedynie reguł gramatyki. Dokładniejszą metodą wyznaczania zbiorów look-ahead jest analizowanie symboli nieterminalnych w każdym ich stanie za pomocą maszyny stanów LR(0). Dokładniejsze zbiory look-ahead są nazywane zbiorami parsingu LALR. Główną zaletą SLR w stosunku do LALR jest łatwość konstrukcji, płaci się jednak za to zmniejszeniem ilości rozpoznawalnych gramatyk, gdyż dosyć często interesujące gramatyki nie są SLR, natomiast są już LALR.
Właściwości Jeśli gramatyka jest SLR(k) to jest również LALR(k) Można sprawdzić w sposób deterministyczny czy dana gramatyka bezkontekstowa G jest SLR(k) w czasie wielomianowym od |G| Wielkość parsera (rozmiar tablicy parsingu) dla SLR(k) jest taki sam jak dla LALR(k) i kanonicznego LR(0) Słowo należące do języka jest akceptowane tak samo szybko jak w LALR Słowo nienależące do języka może być odrzucone nieco później niż w LALR
Algorytm Algorytm parsera SLR (taki sam jak innych parserów typu LR):