Poszerzone pojęcie senioratu (Neumann, 1996) obejmuje seniorat monetarny oraz dochody banku z oprocentowania aktywów poza długiem rządowym (przy założeniu, że polityka fiskalna odpowiedzialna jest za ustalanie poziomu i obsługę długu oprocentowanego sektora rządowego, natomiast polityka monetarna ustala wielkość długu nieoprocentowanego i wielkość aktywów sektora rządowego). Dochody z senioratu mogą być użyte na finansowanie bieżących wydatków rządu i banku centralnego, bądź na akumulację aktywów sektora rządowego (jeśli bank centralny wykorzystuje swoje dochody do zmniejszenia zadłużenia rządu wobec sektora prywatnego i zagranicy).
W latach 1948–1980 dochody z senioratu stanowiły średnio ok. 1% PKB w krajach rozwiniętych i o niskiej inflacji, ok. 2% PKB w krajach europejskich o wyższej inflacji (Grecja i Portugalia), od 2% do 3% PKB w krajach rozwijających się, powyżej 5% w Argentynie, Chile i Urugwaju (King i Plosser).
Przypisy
Bibliografia B.Winiarski, Polityka gospodarcza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, Studia i Analizy CASE Nr 228 – W. Maliszewski
Kategoria:Finanse publiczne