Silniki te zastosowano w rakietach nośnych GSLV-II.
2000–2010 Pierwszy start rakiety nośnej Geosynchronous Satellite Launch Vehicle (GLSV) – najpotężniejszej wówczas indyjskiej rakiety – odbył się w 2001 roku. Indyjskie silniki na napęd ciekły dla górnego stopnia GSLV przetestowano w 2007 roku. ISRO analizując efektywność rakiety GSLV dla swoich potrzeb w pierwszej dekadzie XXI w., postanowiła skonstruować nową, większą rakietę nośną Geosynchronous Satellite Launch Vehicle Mk III (GSLV-III). Koncepcja tej rakiety nie nawiązuje do poprzednich GSLV-I/II, lecz opiera się na konstrukcji z głównym stopniem na napęd ciekły oraz dwoma silnikami pomocniczymi na paliwo stałe. Przypomina pod tym względem Ariane 5 i inne współczesne rakiety. Będzie w stanie wynieść na orbitę ładunek odpowiadający masą kapsule załogowej. Pierwszy start przewidziany był na 2009 roku, jednak uległ on znacznemu opóźnieniu. Ostatecznie pierwszy suborbitalny testowy lot tej rakiety odbył się w 2014 roku, a kolejny – orbitalny – w 2017 roku.