Trzon kości udowej archeopteryksa, podobnie jak u bazalnego dromeozauryda Mahakala składa się niemal wyłącznie z włókien równoległych z podłużnie zorientowanymi kanałami naczyniowymi. Kanały te są ciasno ułożone – porowatość wynosi 0,68%. Odkrycie, że kości długie archeopteryksa były zbudowane z wolno rosnących, typowych dla gadów włókien równoległych było nieoczekiwane, gdyż spodziewano się dobrze unaczynionej kości grubowłóknistej. Pod względem fizjologii Archaeopteryx nie różnił się jednak od nieptasich dinozaurów. Analizy histologiczne sugerują, że dojrzałość somatyczną osiągał nie wcześniej niż po 970 dniach. Masę nowo wyklutego pisklęcia oszacowano na 43 g, zaś osobnika dorosłego – na około 895 g.
Taksonomia thumb|Model archeopteryksa w Oksfordzkim Muzeum Historii Naturalnej Znanych jest obecnie kilkanaście skamieniałości: pióro (odkryte w 1860 roku, będące holotypem A. lithographica) 1. okaz szkieletowy (tzw. egzemplarz z Londynu, 1861) 2. okaz szkieletowy (tzw. egzemplarz z Berlina, 1876 lub 1877) 3. okaz szkieletowy (tzw. egzemplarz z Maxberga, 1956 lub 1958) 4. okaz szkieletowy (tzw. egzemplarz z Haarlemu, 1855, opisany początkowo jako pterozaur, zidentyfikowany w 1970) 5. okaz szkieletowy (tzw. egzemplarz z Eichstätt, 1951 lub 1955) 6. okaz szkieletowy (tzw.