Wzrosła jego sława międzynarodowa. W latach 50. postaci na jego obrazach nabrały bardziej geometrycznych kształtów, stały się bardziej abstrakcyjne, pojawiła się również femme-cheval (kobieta-koń), hybrydalna postać zainspirowana ceremoniami voodoo, podczas których zachowanie osoby opanowanej przez ducha przypomina ruchy konia. W latach sześćdziesiątych kończyny postaci z obrazów wydłużyły się, postaci zajmowały często całe płótno, zamieniając się, jak nazwał to , w kosmicznych akrobatów. Tło obrazów ujednoliciło się. W 1959 Lam został zaproszony i wziął udział w documenta 2, a w roku 1964 w documenta 3. W 1964 Lam otrzymał Międzynarodową Nagrodę Guggenheima. W 1972 jego prace zostały pokazane na Biennale w Wenecji. W latach 70. malował mniejsze i bardziej kolorowe obrazy, często przesycone ironią i poczuciem humoru.

Od lat 60. Lam poświęcał się coraz intensywniej grafice. Był współautorem wielu beau livres – portfolio, zawierających teksty poetów lub pisarzy (m.in. Artaud, Césaire, Jouffroy, Márquez) zilustrowane przez Lama. W latach 70. zajmował się też intensywnie ceramiką. Tworzył przede wszystkim talerze i wazy, będące jednocześnie rzeźbami. Nadawał im często tytuły odnoszące się do religii kubańskich i haitańskich.