W 1689 r. drewniany kościół spalił się. Wybudowano na jego miejsce nowy, także drewniany, konsekrowany 5 września 1696 r. przez ks. bp. Stanisława Szembeka. W ołtarzu głównym umieszczone zostały relikwie męczenników: św. Walentego i św. Marcelina. Kościół miał łącznie 5 ołtarzy.
Kościół murowany Po 238 latach kościół rozebrano i w jego miejsce w latach 1828–1833 wybudowano murowany, z białego kamienia. Fundusze na budowę pochodziły m.in. z datków hr. Zofii Potockiej, mieszkańców miasta i okolic. Kościół miał 3 ołtarze, organy, dzwony na wieży i zegar przeniesiony z wieży ratusza w 1846 r. Konsekrowany w 1848 r. przez ks. bp. Józefa Goldtmanna.
Świątynię wybudowano w stylu neoklasycznym wzdłuż osi wschód-zachód, z prezbiterium po stronie wschodniej. Ołtarz boczny z prawej strony ołtarza głównego poświęcony był patronom szewców: męczennikom Kryspinowi i Kryspinianowi. W lewym ołtarzu bocznym umieszczono obraz św. Józefa. W maju 1895 r. pożar zniszczył ołtarz boczny i sufit kościoła. W 1900 r. sprowadzono z Rzymu relikwie św. Stanisława Kostki.