W ramach restrykcji za przynależność do Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów został wysłany w 1905 roku przez arcybiskupa warszawskiego na wikariat do Białej Rawskiej.
Po wyjeździe kapłana Tytusa w Łowiczu i okolicznych wioskach nastał okres wzmożonych prześladowań mariawitów. Łowiccy czciciele Przenajświętszego Sakramentu byli wyzywani, kamienowani, opluwani przez miejscowych rzymskich katolików. Księża w towarzystwie zgraj opryszków napadali na domy mariawickie i zmuszano do wyrzeczenia się mariawityzmu. Intensywne prześladowania doprowadziły do uszczuplenia szeregu mariawitów łowickich, pozostało ich nieco ponad tysiąc osób. Pozbawienie opieki duszpasterskiej mariawici łowiccy podróżowali do parafii w Strykowie, Niesułkowie, Dobrej, Zgierzu, gdzie pracowali kapłani mariawiccy. We wrześniu 1906 roku urządzono kaplicę domową w domu Woszczyńskiego w Łowiczu.