Ewa Najwer (ur. 6 stycznia 1933 w Stanisławowie, zm. 13 maja 2019 w Poznaniu) – polska poetka, prozaik, krytyk literacki.

Życiorys Urodziła się w rodzinie Adama Najwera, policjanta, i Anieli z Barabaszów (1908–1996). Po wybuchu II wojny światowej ojciec został aresztowany przez NKWD i zamordowany w Kalininie w kwietniu 1940. Ewa wraz z matką zostały zesłane do północnego Kazachstanu (pracowały w sowchozie im. W. Mołotowa niedaleko Kustanaj).

Po powrocie do Polski w 1946 roku uczyła się w gimnazjach w Bojanowie i Rawiczu, a od roku 1949 w VIII Liceum Ogólnokształcącym w Poznaniu, gdzie w 1951 roku zdała maturę. W 1955 roku ukończyła filologię polską na UAM. W latach 1959–1979 była nauczycielką języka polskiego w poznańskim VI LOJubileusz 70-lecia Liceum Ogólnokształcącego im. I.J. Paderewskiego, Poznań 1991, s. 22.. W latach 1966–1969 prowadziła także zajęcia z metodyki nauczania języka polskiego na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej UAM. W 1971 roku uzyskała stopień doktora za rozprawę pt. Zofia Nałkowska i powieść psychologiczna. Z zagadnień świadomości teoretycznej.