W marcu 1918 r. współtworzył Związek Odrodzenia Rosji, z ramienia którego miał kierować walką z bolszewikami. Był też członkiem Centrum Narodowego. Na pocz. sierpnia 1918 r. przybył do Samary, a następnie do Ufy, gdzie we wrześniu tego roku wszedł w skład tzw. Dyrektoriatu Ufijskiego. Został mianowany głównodowodzącym jego sił zbrojnych. Był zwolennikiem podporządkowania politycznego władzy Komucza. Po listopadowym przewrocie wojskowym adm. Aleksandra Kołczaka nie poparł jego władzy i odmówił przyjęcia stanowiska w nowym rządzie syberyjskim. Wyjechał 18 listopada do Japonii, gdzie aktywnie popierał działania interwencyjne w Rosji. W styczniu 1920 r., po upadku rządów Kołczaka, powrócił do Władywostoku wraz z japońskimi wojskami interwencyjnymi, gdzie był jednym z organizatorów Stowarzyszenia Słowiańskiego oraz członkiem Rządu Syberyjskiego. Następnie został komendantem Twierdzy Władywostockiej, a potem komendantem garnizonu Władywostoku. Przez pewien czas był członkiem Primorskiej Okręgowej Uprawy Ziemskiej, stojąc na czele sił morskich. 29 kwietnia 1920 r. podpisał z Japończykami umowę o utworzeniu strefy neutralnej. W okresie kwiecień – grudzień 1920 r. objął naczelne dowództwo sił zbrojnych władz Primorskiej Okręgowej Uprawy Ziemskiej.