W 2008 roku w zaleceniach British Thoracic Society umiejscowiono leczenie wspomagające jako istotne w terapii idiopatycznego włóknienia płuc. W zakresie optymalnego leczenia wspomagającego znalazły się: paliatywne leczenie duszności, w tym domowa terapia tlenem paliatywne leczenie kaszlu (stosowanie doustnych opioidów) rehabilitacja oddechowa zaprzestanie palenia tytoniu terapia refluksu żołądkowo-przełykowego niestosowanie metod leczenia, które nie są konieczne.

Leczenie w większości wypadków jest nieskuteczne, a rokowanie złe. Średni okres przeżycia wynosi 3 lata. Dochodzi do niewydolności oddechowej, nadciśnienia płucnego i niewydolności serca. U części pacjentów rozwija się rak płuca.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Idiopatyczne śródmiąższowe zapalenia płuc