Po odzyskaniu przez Polskę w 1919 roku niepodległości, władze polskie nie uznały Kamieńczyka za miasto, przez co gmina stała się ponownie jednostką formalnie wiejską. Natomiast nie zdecydowano się połączyć z powrotem z Kamieńczykiem wsi na prawym brzegu Liwca, które pozostały w gminie Łochów w powiecie węgrowskim. Sprawiło to, że gmina Kamieńczyk stała się gminą ekstremalnie małą, obejmującą zaledwie sam Kamieńczyk oraz tylko fragment lasów po wschodniej stronie Liwca z niewielkim Szuminem Poduchownym (odłączonym od Szumina), jedynym drugim ośrodkiem osadniczym w gminie. W 1921 roku gmina liczyła zatem zaledwie 1205 mieszkańców i składała się z dwóch wsi – Kamieńczyka (1185 mieszkańców) i Szumina Poduchownego (20 mieszkańców)Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom I – Województwo Warszawskie, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1925.. Przez cały okres międzywojenny gmina Kamieńczyk należała do reaktywowanego powiatu radzymińskiego w woj. warszawskim.