Wiktor Adolf Karol Kopff (ur. 25 grudnia 1805 w Krakowie, zm. 27 stycznia 1889 tamże) – polski prawnik i pamiętnikarz, od 1840 senator Rzeczypospolitej Krakowskiej.
Życiorys Był najmłodszym z dzieci malarza Jana Wincentego Koppfa, bratem Konstantego Kopffa. W latach 1814–1821 uczył się w Gimnazjum św. Anny. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim uzyskując stopień magistra w 1826, a w 1829 otrzymał tytuł doktora praw. Pracował jako guwerner u rodziny Florkiewiczów w Młoszowej. W 1833 po praktyce adwokackiej wrócił do sądownictwa zostając mianowany dożywotnim sędzią trybunału I Instancji. W 1837 został członkiem Towarzystwa Naukowego Krakowskiego. W 1838 został mianowany sędzią apelacyjnym, a 16 maja 1840 senatorem Rzeczypospolitej Krakowskiej od 1843 był przewodniczącym Wydziału Spraw Wewnętrznych. Pozostawił po sobie wspomnienia z ostatnich lat Rzeczypospolitej Krakowskiej. Po wybuchu powstania w Krakowie w 1846 roku został mianowany przez dyktatora Jana Tyssowskiego radcą ministerstwa sprawiedliwości, nie był jednak zwolennikiem rewolucji. Z chwilą stłumienia powstania, wkroczenia wojsk okupacyjnych trzech mocarstw opiekuńczych, rozwiązania Senatu Rządzącego i powołania w to miejsce Tymczasowej Rady Administracyjnej Wolnego Miasta Krakowa, 9 marca 1846 roku został jej przewodniczącym.