Z analizy fourierowskiej ruchu nadgarstka przeciętnego człowieka wykonującego typowe czynności wynika, iż w ruchach obrotowych występują drgania o częstotliwości mniejszej od 3 Hz, wyraźny wzrost amplitudy obserwuje się dla drgań o częstotliwości mniejszej od 2 Hz. Z tego powodu częstotliwość pracy balansu spełniającego te warunki musi wynosić co najmniej 3 Hz. Oznacza to, że im częściej tyka zegarek tym jest odporniejszy na zaburzenia wywołane ruchami ręki, a zegarki tykające co najmniej 6 razy na sekundę, są odporne na typowe ruchy nadgarstka.
Regulacja thumb|300px|Balans wysokiej klasy zegarka kieszonkowego z początków XX wieku. Obrzeże koła balansu wykonane jest z bimetalu i nacięte, dzięki czemu zmienia swój kształt (i zarazem moment bezwładności) wraz ze zmianami temperatury. Śruby (1) służą do regulacji stopnia kompensacji termicznej, zaś śruby (2) do wyważania i bezpośredniej regulacji momentu bezwładności koła. Regulację okresu wahań balansu wykonuje się najczęściej poprzez zmianę długości czynnej włosa. Służy do tego przesuwka, której zamek ogranicza długość swobodnej części włosa. W kołach balansu niektórych zegarków znajdują się wkręty umożliwiające zgrubną regulację okresu wahania poprzez mocowanie do wieńca koła balansu podkładek balastowych zmieniających masę balansu.