Mówiło się jedynie o „wydarzeniach”, podczas gdy sytuacja w Algieria nieubłaganie zmierzała w kierunku wojny domowej (kwestia harkis, utworzenie w 1960 Organizacji Tajnej Armii – , w skrócie OAS).

W 1959 liczba pieds-noirs osiągnęła 1 025 000, a więc 10,4% populacji Algierii. Ich liczba uległa jednak zmniejszeniu w stosunku do 1929, kiedy to stanowili 15,2% mieszkańców. Główną przyczyną tego spadku była demograficzna ekspansja muzułmańskiej części społeczeństwa. Niemniej jednak rozmieszczenie populacji tworzyło regiony z dominującą obecnością pieds-noirs. Zaliczały się do nich Bône, Algier, a przede wszystkim Orania. Oran pozostawał zresztą pod europejską kontrolą od XVII wieku, a w 1959 Europejczycy stanowili 49,3% jego mieszkańców.

W regionie Algieru odsetek pieds-noirs osiągał 35,7%, zaś w Bône 40,5%. Departament orański zawierający wysoko rozwiniętą strefę rolniczą pomiędzy Oranem a Sidi-el- Abbès (16 520 km²) charakteryzował się najwyższą gęstością zaludnienia w obszarze wiejskim na skalę całej Europy (w 1959 mieszkańcy wsi stanowili tu 33,6% całej populacji departamentu).