Ten drugi termin przetrwał w języku używanym przez rasistów, jednak należy wspomnieć, że nie był stosowany przez Francuzów mieszkających w Algierii, którzy woleli określenia zdecydowanie mniej obraźliwe: tronc (w dosłownym tłumaczeniu- trzonek, pień) lub tronc de figuier (pień figowca). Nazwy te były aluzją do zwyczaju prowadzenia długich rozmów w cieniu drzew – ulubionej aktywności rdzennych mieszkańców Maghrebu. Francuzi z Algierii posiadali za to sporą liczbę określeń na mieszkańców metropolii (Francuzi z Francji, „Francaouis”, „Patos“). Wydaje się, że przezwisko pieds-noirs pojawiło się w północnej Afryce dopiero po 1954, a zostało prawdopodobnie przywiezione przez licznie wówczas przybyłych żołnierzy z metropolii. Niemniej jednak określenie to weszło do powszechnego użycia zaledwie w ostatnich latach francuskiej obecności, a w pełni przyjęło się już we Francji, po okresie repatriacji. Pierwsze udokumentowane użycia tego wyrażenia są następujące: w 1957 ukazała się powieść Georges’a Damitio pt. Les Pieds noirs (wyd.