Według ustawy ochronę zdrowia psychicznego zapewniają organy administracji rządowej (minister zdrowia) i samorządowej oraz powołane instytucje (art. 1). Ustawa zapewnia prawo udziału w działaniach na rzecz ochrony zdrowia psychicznego organizacjom pozarządowym, grupom samopomocy pacjentów i ich rodzin. Zakres ochrony zdrowia psychicznego obejmuje: profilaktykę i zapobieganie leczenie osób z zaburzeniami psychicznymi i ich wsparcie w naturalnej rodzinie i otoczeniu społecznym kampanie społeczne uczące zrozumienia i życzliwości dla osób z zaburzeniami psychicznymi Zadania są planowane w Narodowym Programie Ochrony Zdrowia Psychicznego.
Osoba z zaburzeniami psychicznymi Ustawa definiuje osobę z zaburzeniami psychicznymi jako (przynajmniej jeden z trzech przypadków): wykazującą zaburzenia psychotyczne lub upośledzenie umysłowe lub inne zakłócenia czynności psychicznych według aktualnych ustaleń medycyny, jeśli osoba wymaga z tego powodu leczenia lub innego wsparcia.