Granica polsko-radziecka – w latach 1922–1991 Polska graniczyła ze Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich. Granicę tę, jako granicę z Ukraińską SRR i Białoruską SRR ustalono w 1921 roku traktatem ryskim. W 1922 roku formalnie powstał ZSRR. W okresie II wojny światowej granica ta faktycznie nie istniała ze względu na okupację terytorium Polski przez Niemcy i ZSRR. Po wojnie wytyczona na nowo na bazie nieco zmodyfikowanej tzw. linii Curzona.
Granica w latach 1922–1946
W okresie międzywojennym granica z ZSRR była drugą pod względem długości po granicy polsko-niemieckiej. Jej długość wynosiła 1407 km (niemiecka miała 1912 km). W latach 1924–1939 zadania związane z ochroną granicy wypełniały jednostki Korpusu Ochrony Pogranicza.
Przebieg granicy
Granica polsko-radziecka została ustalona w wyniku wojny polsko-bolszewickiej i kończącego ją traktatu w Rydze. Rozpoczynała się od trójstyku polsko-radziecko-łotewskiego, położonego na rzece Dźwinie i biegła na zachód od Mińska, po łuku rozpiętym między rzekami Berezyną i Prypecią. Następnie przebiegała odcinkiem pomiędzy Mikaszewiczami (RP) i Zwiahelem (ZSRR).