Mimo formalnej równości, fiński do dziś pełni naczelną rolę w życiu publicznym, a ludność szwedzkojęzyczna częściowo poddała się wpływom fińskojęzycznej kultury i biegle włada obydwoma językami.
W 1941 roku, gdy znaczna część Republiki Karelii znalazła się pod fińską okupacją, jej gubernator Väinö Kotilainen zaczął prowadzić politykę fennicyzacji tych ziem. Wielu wsiom i miastom nadawano fińskie nazwy, otwierano fińskie szkoły, do których uczęszczała miejscowa ludność. Wówczas ok. 35% populacji miała ugrofińską przynależność etniczną (Finowie, Karelowie, Wepsowie, Estończycy i Iżorowie), których określano jako „swoi ludzie” (heimo). Ludność słowiańska miała być asymilowana z Finami. Propagandową tubę Finlandii stanowiła gazeta „Vapaa Karjala” (Wolna Karelia) i Radio Aunus.
Fennicyzacja nazwisk Od XVIII wieku wielu Finów skracało swoje nazwiska i zmieniało je na szwedzkie (np. Törn zamiast Törni, Malm zamiast Malmi), ponieważ ich rodzime odpowiedniki były trudne do wymówienia dla Szwedów. Szczególny na to nacisk kładziono w wojsku. Ta tendencja odwróciła się w drugiej połowie XIX wieku. W 1906 roku fiński pisarz Johannes Linnankoski w setną rocznicę urodzin Johana Snellmana zachęcał Finów do zmiany swoich nazwisk ze szwedzkich na fińskie.