W zależności od gatunku bakterii oraz warunków hodowli, z różnych hydroksykwasów można otrzymać homopolimer lub kopolimer.
PHA dzieli się na:
PHA SCL – powstaje z krótkołańcuchowych hydroksykwasów składających się z od trzech do pięciu atomów węgla; wytwarzane przez, między innymi, Ralstonia eutropha i Alcaligenes latus. PHA MCL – powstaje z hydroksykwasów składających się z od sześciu do czternastu atomów węgla; wytwarzane przez Pseudomonas putida.
Niektóre bakterie, na przykład Aeromonas hydrophila i Thiococcus pfennigii, syntetyzują kopolimery składające się z dwóch powyższych typów kwasów tłuszczowych lub zawierają enzymy zdolne do ich syntezy.
Do syntezy PHA mogą być stosowane organizmy glebowe. Przy niedoborze azotu i fosforu produkują kilogram PHA z trzech kilogramów cukru.
Najprostszą i najczęściej występującą odmianą PHA jest polihydroksymaślan (PHB). Zawiera on od 1000 do 30000 jednostek hydroksykwasu.
Właściwości
Polimery PHA są termoplastyczne i, w zależności od ich składu chemicznego, ciągliwe oraz mniej lub bardziej elastyczne.
Są odporne na działanie promieniowania UV, w przeciwieństwie do innych biopolimerów jak polilaktyd.