Zbrodnia w Zambrowie – zbrodnia wojenna dokonana przez oddział Wehrmachtu na jeńcach wojennych Wojska Polskiego podczas agresji III Rzeszy na Polskę w 1939.
Podczas kampanii wrześniowej w 1939, w Zambrowie doszło do masakry 200 polskich żołnierzy, zastrzelonych przez straż niemiecką.
10-13 września 1939, w rejonie Zambrowa walki z siłami Wehrmachtu (XIX Korpus Pancerny gen. Guderiana), toczyła 18 Dywizja Piechoty Wojska Polskiego, dowodzona przez płk. Stefana Kosseckiego. Znaczna przewaga wojskowa wroga spowodowała rozbicie dywizji, której pozostali żołnierze (kilka tysięcy ludzi z 18 DP w tym z: 33, 71 i 42 Pułku Piechoty, 18 Pułku Artylerii Lekkiej, 18 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej, Batalionu Obrony Narodowej „Kurpie” i innych jednostek dywizyjnych), zostali spędzeni na plac ćwiczebny koszar wojskowych w Zambrowie.
13 września Niemcy zgromadzili w ten sposób ok. 4000 polskich żołnierzy, pilnowanych przez jednostki Wehrmachtu. W czterech rogach placu, oświetlanego w nocy przez reflektory, ustawiono karabiny maszynowe. Poza placem znajdowały się konie z rozbitych polskich oddziałówTomasz Sudoł: Zbrodnie Wehrmachtu na jeńcach polskich we wrześniu 1939 roku, s. 80..