Zbrodnia w Śladowie — część 1

Zbrodnia w Śladowie – masowy mord na polskich jeńcach wojennych oraz osobach cywilnych dokonany przez żołnierzy Wehrmachtu 18 września 1939 roku, podczas agresji III Rzeszy na Polskę, w okolicach wsi Śladów na Mazowszu. Zazwyczaj przyjmuje się, że ofiarą tej zbrodni padło ponad 300 osób.

Przebieg wydarzeń Zbrodnia miała miejsce 18 września 1939 roku nad brzegiem Wisły, na wale zwanym „Słówka” (inne źródła określają to miejsce mianem „główki” wiślanej).

Według relacji naocznego świadka doszło do niej niedługo po tym, gdy Niemcy – posługując się „żywą tarczą” złożoną z ujętych polskich cywilów – złamali opór kilkunastu polskich kawalerzystów, którzy do ostatka bronili się nad wałem. Po zakończeniu walki cywilom rozkazano pogrzebać zwłoki poległych żołnierzy oraz zabite konie. Tymczasem na miejsce boju przyjechał starszy rangą niemiecki oficer. Po naradzie z jego udziałem cywilów zrewidowano i obrabowano. Następnie całą grupę, a także dużą grupę jeńców wojennych, którzy już wcześniej złożyli broń, pognano nad wał i ustawiono w dwuszeregu. W międzyczasie Niemcy zabijali pojedynczych polskich żołnierzy, którzy dotąd ukrywali się w nadbrzeżnych zaroślach, a teraz ujawniali się z zamiarem kapitulacji.