Podobnie działo się w czasie wojny grecko-tureckiej w latach 1919–1922.

Początkowo okręt miał architekturę typową dla niewielkich krążowników przełomu XIX i XX wieku, z podniesionymi pokładami dziobowym i rufowym, na których znajdowały się działa 152 mm, oraz z pozostałymi działami i wyrzutniami torpedowymi ustawionymi wzdłuż burt na śródokręciu, w wycięciach nadburcia. Nadbudówka dziobowa była krótka, lecz wysoka, a sylwetkę uzupełniały dwa lekko pochylone kominy pośrodku długości okrętu i dwa palowe maszty. Na próbach rozwinął prędkość 20,3 w i moc siłowni 8640 KM.

Modernizacja W latach 1925–1929 „Elli” został gruntownie zmodernizowany i przebudowany we francuskiej stoczni FCM w La Seyne (inne dane: 1926-1928). Zainstalowano trzecie działo kal. 152 mm na śródokręciu, zdejmując wszystkie działa mniejszych kalibrów. Zmodernizowano także artylerię przeciwlotniczą, którą stanowiły dwa działa 76 mm po obu stronach nadbudówki dziobowej i dwa działa 57 mm (później automatyczne 40 mm Vickers) na małej nadbudówce rufowej. Dostosowano jednostkę do przenoszenia maksymalnie 110 min morskich na torach na pokładzie górnym, przy czym zlikwidowano podniesiony pokład rufowy. Wyrzutnie torped przesunięto do przodu, tuż za obniżenie pokładu dziobowego;